Trzymajcie się Boga

 TRZYMAJCIE SIĘ BOGA
Przemówienie Zofii Oleksy do maturzystów tajnego nauczania z czasów okupacji niemieckiej, które wygłosiła, jako dyrektorka tajnego gimnazjum na terenie parafii Ujanowice, w czerwcu 1945 roku w szkole w Żmiącej, gdzie odbywał się egzamin maturalny.
Witam wszystkich zebranych a mianowicie czcigodnego księdza Dziekana, Głowę naszej parafii, członka tajnej Komisji a także członka grona profesorskiego uczącego naszych maturzystów i darzącego ich wyrozumiałością, opieką. Witam przewielebnego księdza profesora Stacha rektora Lwowskiego Uniwersyte¬tu najwyższego dostojnika nauki, który pierwszy z okolicy a może i ostatni piastuje tak wysokie stanowisko a tak przywiązany do parafii ujanowickiej i interesujący się młodzieżą, którą nawet raczył uczyć w tym roku. Witam księ¬dza doktora Smerekę członka grona profesorskiego znanego przyjaciela i ulu¬bieńca młodzieży.
Witam szanowne grono profesorskie z którym żyjąc i pracując trzeba powiedzieć: życie jest piękne, ludzie są dobrzy, warto żyć i że można głową mur przebić. Tak żyjąc z nimi trzeba być idealistą, romantykiem, optymistą. Witam wszystkich gości, którzy byli łaskawi przybyć i zrobić tę przyjemność młodzieży w tym ważnym dla nich dniu. Witam wielce szanownych rodziców, którzy w tej ciężkiej harówce wsiowej, w tym kieracie robót, w tym udręczeniu i ucisku wojennym potrafili stworzyć warunki do nauki, mieli zrozu¬mienie dla nauki, dawali bezpłatnie lokal, opał dla cudzych dzieci.
Wresz¬cie wam droga młodzieży chcę powiedzieć o ważności chwili, które przeżywacie i o odpowiedzialności. Będziecie odpowiedzialnymi wobec przyszłego pokolenia, boście są naszym ogniwem w łańcuchu tych co z tej okolicy poszli za nauką w świat.
Dzisiaj przed wami albo wyższe studia albo praca samodzielna na posadzie po kilkumiesięcznych kursach, w każdym razie przed wami droga, pożegnanie domu rodzinnego i wsi i popłyniecie na pełne morze. A świat nie ojciec a ludzie nie matka, więc niepokoją się serca matczyne o waszą tajemniczą przyszłość i my uczący z niepokojem patrzymy na was, co z was wyrośnie? Czy tych co nie wyglądali poza podwórko parafii ujanowickiej, czy świat nie oszołomi, nie przewróci w głowie swymi hasłami przez książki i kolegów, czy ostoi się w tym morzu nowych zjawisk wasz chłopski rozum, czy nie ulecą z pamięci słowa rodziców.
Dlatego na tę nową drogę życia, jako przedstawicielka starszego pokolenia a więc znająca lepiej życie radzę po przyjacielsku, tak serdecznie: Trzymajcie się Boga, bo przyjdą na was chwile, że zawiedziecie się na najpewniejszych ludziach, zostaniecie zupełnie sami ze swymi cierpieniami, burzami – wtedy załamiecie się, strzaskacie się bez Boga.