Ksiądz Paweł Śliwa cz. 1

Księża, którzy w naszej parafii pracowali.
Ksiądz Paweł Śliwa(1).
wikariusz w parafii Ujanowice w latach 1947 – 1950 u Księdza Dziekana Bernardyna Dziedziaka

Pani Magdalena Zelek, długoletnia gosposia na plebanii w Ujanowicach, tak opowiadała o Księdzu Śliwie w wywiadzie udzielonym księdzu Piotrowi Karwatowi w roku 1991.

Na plebanii w Ujanowicach pracowałam od 1928 roku do przyjścia księdza Machnika. Na plebanii była siostra Księdza Dziekana, kuzynka i ja. Z początku byłam do pola, do wszystkiego, a w ostatku jako gospodyni i kucharka, bo wszystkie poumierały.

Księdza Śliwę pamiętam. Był w Ujanowicach 3 lata.
Był to ksiądz taki święty, bardzo dobry był, życzliwy, każdemu chciał jak najlepiej zrobić; prawdziwy duszpasterz był. Nie denerwował się, spokojny był taki jak św. Franciszek. Modlił się poważnie, chodził w koło kościoła z brewiarzem. Nigdy go nie widać było na żadnych takich tego, tylko zawsze u siebie był na wikarówce. Miłosierny straśnie był, i tych biednych to ta nieraz widziałam, jak tam z wikarówki wychodzili; byli pewni, że coś dostaną. Mówił zawsze: „Jak tak ktoś choruje, przyjdzie ktoś z rodziny dać na Mszę św. – jak to brać tę ofiarę, jak jemu trzeba dla chorego”. Zawsze taki był.

Mówił, jak go w Tarnowie straszyli: „Pójdziesz do Ujanowic, na kamieniu siądziesz i będziesz spowiadał”. A później gadał: „Żeby ja tak miał do śmierci, jak tutaj w Ujanowicach”.

Do nas w kuchni zawsze mówił, że tak nas ma jak siostry. Do jedzenia nic nie miał pretensji, wszystko było dobre. Zdrowy był na żołądek, tylko trochę pucnik, taki delikatny. Nie miał nic takiego, żeby kto miał do niego jakie pretensje, bo był taki delikatny na każdym kroku. Każdy jeden katecheta to prędzej zażartował, a on to nie, taki był bardzo wyliczony w słowach. Ale zawsze był uśmiechnięty; choćby mu tam coś, to nie dał po sobie znać. Do dzieci odnosił się bardzo dobrze, dzieci go lubiały, ciągle na wikarówce tam pukały i siedziały, wychodził do nich; lubiany był bardzo. U niego wszystko było jednakowo: stary, młody – dla każdego miał słowo.

Pomiędzy Księdzem Dziekanem a Księdzem Śliwą to już była jedność, tam żaden żadnego nie unikał. Nie tylko siedzieli przy stole razem, ale i poza stołem. Często Ksiądz Dziekan chodził do niego. Ksiądz Śliwa bardzo księdza Dziekana słuchał, zawsze się go radził, to znów radzili swoje, jak tam co takiego mieli; bardzo się lubieli obydwa. Co Ksiądz Dziekan zarządził, co powiedział, to święte było.

Ksiądz Śliwa bardzo chętnie chodził do chorych. Raz przyszli z Kaleni, że śniegi duże, żeby szedł piechotą. Księdza Dziekana nie było. No i Ksiądz Dziekan prawie jechał, na moście się spotyka z nim, że idzie do chorego; myślał, że w Kobyłczynę, blisko. Na plebanii Ksiądz Dziekan pyta się: „Gdzie ksiądz katecheta poszedł”? Ja gadam, że na Kaleń tam do Chełmeckiego. Jak straśnie, o Jezu, jaki był zły. Gada: „Po co szedł, tam takie wiatry, śnieg duży, spoci się, zgrzeje, wiatr owieje, słaby na płuca, gotowe zapalenie”. A no my – co tu robić, żeby obronić. To już wieczór było. Patrzymy, kiedy się zaświeci na wikarówce. No i zaświeciło się – to myślę: on tu przyjdzie na kolację. Jak był w sieni, zaprosiły my go do kuchni i mówimy: „Ksiądz Dziekan taki zły jest, niechże ksiądz powie, że ksiądz Dziekan też chodził na nogach, to myślałem, że tak trza”. Dziekan zaraz tak ostro na niego – po co chodził. Ksiądz Śliwa tak Dziekanowi powiedział: „Proszę Księdza Dziekana, ja myślał, że to tak trzeba, bo Ksiądz Dziekan też chodził, ja myślałem, że tak się chodzi”. No i tak Dziekan już nic. On był taki delikatny, to żeby go Dziekan nie skrzykoł, to my go tak chciały przygotować na to.